កណ្ដាប់
Definition: ( ន. ) បាច់ : ស្រូវ ឬ ស្មៅ ១ កណ្ដាប់ ។ ( ន. ) វ័ណ្ឌ, រង្វង់ : កណ្ដាប់ចង្អេរ គឺឫស្សីមួយបន្ទះ ដែលគេពត់ធ្វើជារង្វង់ ដើម្បីក្ដាប់មាត់ចង្អេរឲ្យរឹង; កណ្ដាប់ស្រែង គឺស្រែងដែលឡើងជារង្វង់ៗ : ស្រែងឡើងកណ្ដាប់; កណ្ដាប់ចក្រវាល គឺរង្វង់ជុំ
Part of Speech: Noun
Status: Needs correction or confirmation
Author: Chuon Nath
Dictionary: Khmer to Khmer